Liefde is sterker dan de dood
Marc Massaer
Broeders en zusters in Christus,
Het afsterven van de natuur in de herfst gaat soms gepaard met hevige stormen die bomen en planten heen en weer schudden, waarna het weer stil wordt. Het wordt vroeger donker, de vogels zingen minder en andere dieren bereiden zich voor op de winter.
Midden in deze periode denken we terug aan onze geliefde over-ledenen. Hun heengaan heeft een storm aan emoties in ons leven teweeggebracht. Hele verhalen van alles wat we met hen hebben beleefd, komen weer boven. Daarna wordt het stil: we horen en zien hen niet meer. Hun aardse geschiedenis is ten einde, zij leven in de eeuwigheid. We missen hen en hadden hun nog zo graag iets willen vertellen of vragen. We voelen pijn en verdriet als we aan hen denken. Hoe zou het met hen gaan en wat doen ze daar in de eeuwigheid? Zouden ze ons nog zien en met ons meeleven? Herinneringen komen in deze dagen naar boven. We missen het contact… of is er toch nog contact moge-lijk? Wij christenen geloven dat de liefde sterker is dan de dood en dat er door Christus toch op een of anders wijze een band met hen is. Door ons gebed voor hen of door een H. Mis voor hen te laten opdragen waarin we hun naam noemen, geloven wij dat er verbondenheid mogelijk is door Jezus Christus en dat Jezus voor hen ten beste spreekt. Jezus is de brug tussen hemel en aarde. Op het kruis heeft hij zijn leven gegeven om het mogelijk te maken dat de mensen met God en met elkaar verbonden blijven over de grens van de dood heen.
Als wij sterven, komen we voor God die in het eeuwig licht van het koninkrijk der hemelen woont. Om bij God te kunnen leven dient ons hart rein en zuiver te zijn. Jezus heeft immers gezegd: zalig die zuiver van hart zijn want zij zullen God zien. Wij hebben allen Gods barmhartigheid en soms nog een zuivering nodig om te kunnen leven in het licht van God in het Koninkrijk der hemelen.
De H. Monica, de moeder van de heilige Augustinus, zei op haar sterfbed tegen hem: `Begraaf mijn lichaam maar waar je wilt. Maak je daarover geen zorgen. Dit alleen vraag ik je: waar je ook bent, gedenk mij aan het altaar. Deze laatste wens van zijn moeder heeft blijkbaar een diepe indruk op Augustinus gemaakt. Hij dacht in de Heilige Mis altijd aan zijn moeder en droeg het misoffer voor haar op. Afgelopen week was ik in Rome in de Augustijnenkerk waar de H. Monica begraven ligt. Het was een bijzondere genade daar te mogen zijn en zo in gebed de verbondenheid met haar te mogen ervaren.
Van Jezus geloven wij dat Hij de verrijzenis en het Leven is en dat wij dankzij Hem toegang hebben tot God de Vader in de hemel. Als christenen zijn wij pelgrims van hoop en met elkaar onderweg naar de Heer. Het is een zegen te mogen ervaren dat Jezus met ons meetrekt doorheen het leven en dat wij een hemelse Moeder Maria hebben op wie wij altijd een beroep kunnen doen. Bij Jezus en onze hemelse Moeder Maria mogen wij ons hart uitstorten om troost en verlichting te ontvangen. Wij hopen en ver-langen onze geliefde overledenen terug te zien in de heerlijkheid van God. Het leven gaat immers verder na dit leven, dat is ons geloof. Als wij leven, dan leven wij voor de Heer en als wij sterven, dan sterven wij voor de Heer. Aan Hem behoren wij toe.
In ons hart dragen wij de namen en de vele herinneringen aan de woorden en daden van onze geliefde overledenen mee. Wij zijn dankbaar dat wij zo veel goedheid en liefde van hen mochten ontvangen en wij hopen en bidden dat ze nu voor eeuwig gelukkig zijn bij de Heer.
Moge deze viering ons allen sterken en de hoop op het eeuwige leven in ons hart brandend houden. Dat al onze geliefde overledenen door Gods barmhartigheid mogen rusten in de vrede van de Heer. Amen.